اِنَّ هذا القُرآنَ یَهدی لِلتی هیَ أقوَم
دانلود تلاوت مجلسی-(همکارgharian.ir)-اگر تلاوتی چیزی درخواست داشتید بفرمایید
سلام برای دانلودحتماً به آرشیو موضوعی سری بزنید
اين آيه، پايان داستان قوم ثمود و پيامبرشان، حضرت صالح است كه از آية 61 شروع شده است. اگر مایل به مطالعه ادامه ی این مطلب هستید بقیه را از اینجا بخوانید. باتشکر از دوستان عزیز سایت قاریان سوره مبارکه قصص - اجرا در محضر مقام معظم رهبری در سه قسمت: ------------------------------------------------ دانلود تلاوت های مرحوم محمد تقی تسویه چی؛ برای شادی روح ایشون الفاتحة مع الصلوات. چهار تلاوت در صفحه ی زیر از ایشون وجود دارد: استاد طه الفشنی در سال ۱۹۰۰میلادی در فشن به دنیا آمد نام حقیقی ایشان طه موسی حسن بود اما چون از اهالی شهرستان فشن بودند به طه الفشنی معروف شدند. او ابتدا به عنوان یک منشد دینی وارد دنیایی روحانیت شد اما بعد از مدتی به قرائت روی آورد و موفقیت های بسیاری به دست آورد او موفق شد به دانشگاه الازهر بپیوندد طه الفشنی در دنیای قرائت دوستانی چون استاد عبدالباسط عبدالصمد و استاد مصطفی اسماعیل داشت.
شیخ طه الفشنی چندان با رادیو مصر میانه خوبی نداشت البته این چیزی است که من شنیده ام و شاید واقعیت نداشته باشد یک بار هم به رادیو اعتراض کرد اما به فعالیتش در رادیو ادامه داد. طه الفشنی مبانی قرائت و حفظ قرآن کریم را در زادگاه خود آموخت و بدینسان مدرک دوره ابتدایی را در سال ۱۹۱۶ میلادی مطابق با ۱۲۹۵ هجری شمسی دریافت کرد و پس از آن کل قرآن کریم را حفظ کرده و به مدرسه معلمان پیوست وی توانست جایگاه عظیم خویش را در دهه ۴۰ در میان قراء بلندمرتبه به خوبی تثبیت کند، تا آنجا که در قصرهای «عابدین» و «رأسالتین» در حضور «ملک فاروق» پادشاه وقت مصر، به همراه استاد «مصطفی اسماعیل» به تلاوت قرآن بپردازد. در سال ۱۹۶۳ میلادی و آن زمان که شبکه تلویزیونی در مصر افتتاح شد استاد طه الفشنی از اولین کسانی بود در در آن به تلاوت قرآن پرداخت و با صدای زیبا و ملکوتی خود عاشقان و تشنگان معارف ناب قرآنی را سیراب کرد. استاد طه الفشنی چنان اقتدار و تسلطی بر اصول تلاوت قرآن پیدا کرد که به سرعت توانست به واسطه صوت زیبا و حلاوت تلاوتش، همچنین رعایت تمامی قواعد و اصول قرائت قرآن کریم، مقامی عظیم را از آن خود سازد. طه الفشنی در ادامه فعالیتهای خود ریاست مجمع قراء قرآن کریم را به عنوان یکی از مشهورترین قاریان قرآن کریم چه از حیث تجوید و چه از حیث صوت و لحن عهدهدار شد و این زمانی بود که وی یکی از قویترین ارکان عرصه تواشیح و مدائح نبوی به شمار میآمد. وی به کشورهای زیادی برای تلاوت قرآن کریم مسافرت کرد و در واقع یکی از بهترین سفیران برای قرآن کریم بود، وی همچنین نشانهای لیاقت و درجههای ممتاز کشورهایی که به آنها مسافرت میکرد و در آنجا به تلاوت قران میپرداخت از دست رؤسای جمهور و وزیران آن کشورها دریافت میکرد.
تعريف وقف تام
هر گاه دو عبارت به گونه اي باشد كه هر يك به تنهايي مستقل و مفيد معنا
باشد و بين آن ها هيچ گونه رابطه لفظي و معنوي وجود داشته باشد، وقف بين آن
دو،«وقف تام» است و ابتدا از عبارت دوم، بسيار نيكو و پسنديده است.
اين نوع وقف پس از تمام شدن يك قصه، كلام و موضوع مي باشد، و معمولاً در
رأس آيات است، گرچه در اواسط آيات نيز يافت مي شود؛ بنابر اين مي توان گفت
كه ملاك وقف تام دو چيز است: يكي انقضا و تمام شدن كلام، و ديگري مستغني
بودن عبارت دوم از عبارت اول.
مثال ها
الف) وقف بر رؤوس آيات
«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ.»
«مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ». (حمد(1)آيه4).
«اِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ اِيَّاكَ نَسْتَعيِنُ».(همان،آيه5)
«وَ لاَ الضَّالّينَ ».(همان، آيه7 ).
«وَ اولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ* اِنَََّ الَّذينَ كَفَروُا». (بقره(2) آيه 5 و 6).
«وَ عَلي اَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌوَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ* وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يقُولُ امَنَّا بِالله».( همان آيه 7 و Cool
«اِنَّ الله عَلَي كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ* يَا اَيُّهَا الَّناسُ اعْبُدُوا رَبَّكُم».(همان آيه 20 و 21).
« وَ هُوَ بِكُلِّ شَيْءٍعَليِمٌ* وَ اِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ».(همان، آيه 29 و 30).
« وَ اَنَّهُمْ اِلَيْهِ رَاجِعُونَ* يَا بَنِي اِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعُمَتِي».( همان، آيه 46 و 47).
« وَ اَفْئِدَتُهُمْ هَوَاءٌ* وَ اَنْذِرِ النَّاسَ».(ابراهيم(14)آيه 43 و 44).
«وَ لَوْ اَلْقَي مَعَاذِيرَهُ* لا َتُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ».(قيامت(75) آيه 15 و 16)
ب) وقف بر غير رؤوس آيات
« جَعَلُوا اَعِزَّةَ اَهْلِهَا اَذِلَّةً* وَ كَذَلِكَ يَفْعَلُونَ». (نمل(27) آيه 34).
در اين جا چون كلام بلقيس با
«جَعَلُوا اَهْلَهَا اَذِلَّةً»
تمام مي شود و جمله «وَ كَذَلِكَ يَفْعَلُونَ» قول خداوند است، وقف بر «اَذِلَّةً» تام است.
«لَقَدْ اَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ اِذْ جَاءَ نِي* وَ كَانَ الشَّيْطَانُ لِلِانْسانِ خَدُولاً».( فرقان(25) آيه 29).
با كلمه «جاءَنِي» حرف ظالم تمام مي شود و جمله بعد، كلام خداست.
«وَ اِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِمْ مُصْبِحِينَ و بِالَّليْلِ* اَفَلا تَعْقِلُونَ».(صافات(37) آية 137 و 138).
كلمة «بِالَّليل» در حكم معطوف به كلمة« مُصبِحين» است، يعني
« فِي الصُّبْحِ و بِاالَّليلِ».
«عَلَيْها يَتَّكِئُونَ؛ وَ زُخْرُفاً* وَ اِنْ كُلُّ ذَلِكَ».(زخرف(43) آية 34 و 35).
كلمة «زُخرُفا» عطف به كلمة« سُقُفاً» در آية 33 است.
« لَمْ نَجْعَلْ لَهُمْ مِنْ دُونِها سِتْراً؛ كَذَلِكَ* وَ قَدْ اَحَطْنَا».(كهف(1Cool آية 90 و 91).
«اَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوا* ما بِصاحِبِهِمْ».(اعراف (7) آية 184).
عبارت «ما بِصَاحِبِهِمْ مِنْ جِنَّةٍ»
رد قول است كه گفتند: «يَا اَيُّها الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذَّكْرُ اِنَّكَ لَمَجْنُونٌ.»
موارد وقف تام به نحو شايع
در كتب علوم قرآني و علم قرائت، مواردي براي وقف تام ذكر شده است كه بعضي
ها از آن ها كلي و قطعي است و بعضي از آن ها كلي و قطعي نيست؛ لذا آن ها را
تحت عنوان موارد شايع مي آوريم؛ اين موارد عبارتند از:
# پايان هر جزء، مانند: وقف بر آية 141 سورة بقره، در پايان جزء اول.
# پايان هر حزب، مانند: وقف بر آية 176 سورة بقره:
«لَفِي شِقَاقٍ بَعِيدٍ.»
# نيمة حزب، مانند وقف بر آية 60 سورة بقره:
« وَ لاَ تَعْثَوْا فِي الاَرْضِ مُفْسِدينَ.»
# ربع حزب، مانند: وقف بر آية 82 سورة بقره:
«هُمْ فِيها خَالِدُونَ.»
# پايان هر سوره، مانند: آية 7 سورة حمد:
«و َلاَ الضَّالِّينَ.»
# قبل از آغاز هر داستان، مانند: آية 66 سورة بقره:
« وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقيِنَ»
آية 67 آغاز داستان گاو بني اسرائيل است.
همچنين مانند: وقف بر آية 24 سورة هود:
« اَفَلا تَذَكَّرُونَ»
آية 25 آغاز داستان نوح است.
# پايان هر داستان، مانند: وقف بر آية 73 سورة بقره:
« لَعَلَّكُمْ تَعْقِلونَ»
اين آيه، پايان داستان گاو بني اسرائيل است.
همچنين مانند: وقف بر آية 49 سورة هود:
«اِنَّ اْلعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقيِنَ»
اين آيه، پايان داستان نوح است كه از آية 24 اين سوره آغاز شده است.
و نيز مانند:
وقف بر آية 60 سورة هود: «اَلا بُعْداً لِعَادٍ قَوْمٍ هود»
اين آيه، پايان داستان قوم عاد و پيامبرشان، حضرت هود است كه از آية 50 شروع شده است.
و مانند وقف بر آية 68 سورة هود: «اَلاَ بُعْداً لِثَمُودَ»
دربـاره اين كه چه چيزي مي تواند به عنوان ملاك يا ملاك هاي وقف مطرح باشد، به طور كلي سه نظريه به شرح زير قابل طرح است:
1.قطع نفس: عـده اي بـر اين عقيده اند كه در هر جاي قرآن مي توان وقف كرد؛
بنابراين قاري مي تواند با خيال راحت به قرائت بپردازد و هرجا كه نفسش قطع
شد، بدون توجه به اين كه در رأس آيه است يا در وسط آيه، جمله تمام است يا
ناتمام، معنادار است يا بي معنا، بر آن وقف كند. ابو يوسف از فقهاي اهل
سنت را مي توان از جمله كساني دانست كه به اين نظر معتقد بوده است. وي
تقسيم وقف به تام، كافي، حسن و قبيح [و هرگونه تقسيم ديگري] را نوعي بدعت
در دين دانسته و گفته است:
قرآن معجزه است و مجموع آن به مثابه قطعه واحد است و همان طور كه تمام آن،
قرآن نام دارد، بعضي از آن نيز قرآن است؛ لذا تمام آن تام و حسن است و بعضي
از آن نيز تام و حسن است.
در جواب او بايد گفت: كلمات قرآن معجزه نيست، بلكه نظم خاص قرآن در آياتش
معجزه است؛ بنابراين، كلماتي چون « اِذَاجَآءَ» و امثال آن، معجزه نيست.
2.اتمام آيه: از سخنان بعضي از علماي علم قرائت برمي آيد كه وقف را تنها بر
رأس آيات جايز مي دانسته اند. آن ها گفته اند: اصولاً فواصل آيات براي آن
است كه بر آن ها وقف شود، تا بين كلمات آخر دو آيه، تقابل ايجاد شود،
مانند: « مُصَيْطِر» و « مُذَكِّر» و در پايان آيات 21 و 22 سوره غاشيه، و
نيز « اَكْبَر» و « كَفَر» در پايان آيات 23 و 24 همين سوره.
از ابو عمرو بن علاء نقل شده است كه بر رؤوس آيات وقف مي كرد.
3.اتمام معنا: اكثر علماي علوم قرآني و علم قرائت بر اين اعتقادند كه نه مي
توان وقف را به قطع نفس واگذار كرد و به قاري اجازه داد كه به هر جاي قرآن
مي رسد وقف كند، و نه مي توان موارد آن را منحصر به رؤوس آيات دانست و در
موارد ديگر جايز ندانست، بلكه وقف و كمال و نقصان آن، منوط به اتمام يا عدم
اتمام معناست، چه در رأس آيه باشد و چه در اواسط آيه.
اين گروه، وقف را به اقسامي تقسيم كرده اند كه در اين جا به بحث پيرامون آن خواهيم پرداخت.
اقسام وقف
مشهورترين تقسيم بندي، تقسيم وقف به اقسام چهارگانه تام (مختار)،
كافي(جايز)، حسن (مفهوم) و قبيح (متروك) است. ظاهراً اولين كسي كه اين
تقسيم بندي را ارائه داده، ابو جعفر احمد بن نحاس است كه داراي كتابي به
نام القطع والائتناف در وقف و ابتداست. بعداً عثمان بن سعيد داني، صاحب
كتاب المكتفي نيز از ايشان پيروي كرده است؛ و سپس اين نحو تقسيم بندي در
ميان قرّا و علماي علم قرائت رواج پيدا كرد و اكنون نيز به عنوان رايج ترين
شيوه مطرح است، اما انواع ديگري از تقسيم بندي نيز ارائه شده است كه برخي
را از نظر مي گذرانيم:
گروهي گفته اند: وقف بر دو قسم است: تام و قبيح. در نزد اين گروه، وقف هاي تام،كافي و حسن، در تقسيم رايج، «تام» محسوب مي شود.
ابن جزري مي گويد: وقف بر دو قسم است: اضطراري و اختياري. وي در توضيح اين
دو قسم مي گويد: وقف هاي تام، كافي و حسن، در تقسيم رايج، از نوع وقف
اختياري محسوب مي شود.
ابن انباري مي گويد: وقف بر سه قسم است: تام، حسن و قبيح.از تعريف ابن
انباري به دست مي آيد كه وقف كافي در تقسيم رايج، در وقف تام داخل است، اما
نحوه عمل ايشان در تعيين وقف هاي آيات قرآن، خلاف آن را نشان مي دهد؛ يعني
عملاً بسياري از مواردي كه به نظر داني در المكتفي وقفشان كافي است، او آن
ها را حسن مي داند.
برخي گفته اند: وقف بر سه قسم است: تام، كافي و قبيح. اين گروه، وقف حسن در تقسيم رايج را در زمره قبيح جاي داده اند.
سجاوندي، وقوف قرآن را به پنج قسم تقسيم كرده است: لازم با علامت «م»، مطلق
با علامت «ط»، جايز با علامت «ج»، مُجَوَّزٌ لوجهٍ با علامت «ز» و
مُرَخَّصٌ لِضَرورة با علامت «ص».
البته اگر علامت «لا» نيز علامت وقف قبيح از نظر او بدانيم، تعداد وقوف سجاوندي به شش قسم مي رسد.
برخي ديگر، اقسام وقف را به هشت قسم رسانده اند كه سخاوي، آن را به جمهور
نسبت داده است. اين اقسام هشت گانه عبارتند از: «تام»، «شبيه به تام»،
«ناقص»، «شبيه به ناقص»، «حسن»، «شبيه به حسن»، «قبيح»، «شبيه به قبيح».
تقسيم وقف به تام،كافي،حسن و قبيح، مبناي بحث و گفت وگوي ما در اين كتاب
است، و درباره تقسيم سجاوندي و مقايسه آن با تقسيم رايج نيز توضيحاتي
خواهيم داد.
مبناي تقسيم وقف به تام،كافي،حسن و قبيح
رابطه لفظي و معنوي، مبناي اصلي تقسيم بندي مذكور است؛ لذا شايسته است كه
قبل از هر چيز، مراد از اين دو رابطه را روشن سازيم: مراد از «رابطه معنوي»
بين دو عبارت، آن است كه دو عبارت از نظر معنا و موضوع به هم وابسته
باشند؛ به طور مثال، آيات 2-5 سوره بقره، از نظر معنا با هم ارتباط دارند،
زيرا همه آن ها درباره متقين و شرح حال آن هاست. آيات 6و 7 اين سوره، شرح
حال كفار است؛ لذا با هم ارتباط معنوي دارند. از آيات 8 -20 درباره منافقان
است؛ و لذا آن ها نيز با هم ارتباط معنوي دارند.
مراد از «رابطه لفظي» رابطه اعرابي بين دو عبارت است، به طوري كه يا قسمت
اول، عامل اعراب در قسمت دوم باشد و يا به عكس، قسمت دوم ، عامل اعراب قسمت
اول باشد. قسم اول مانند:
« اِهْدِنَا الصِّراَطِ الْمُسْتَقِيمَ »
كه «الصِّراطَ» مفعول است و عامل آن فعل «اِهْدِ» است. قسم دوم مانند:
«اِيِّاكَ نَعْبُدُ» ، كه «اِيَّاكَ» مفعول «نَعْبُدُ» است. پس در هر صورت
مي گوييم : بين «اِهْدِنَا» و «الصَّراطَ» و نيز بين « اِيَّاكَ » و «
نَعْبُدُ » رابطه لفظي وجود دارد؛ بنابراين، مراد از رابطه لفظي، مطلقِ
رابطه نيست، بلكه رابطه لفظي خاصي مراد است و آن رابطه اعرابي است؛ يعني
يكي از دو قسمت عبارت، عامل اعراب در قسمت ديگر است؛ بنابراين ممكن است دو
جمله به ظاهر به هم عطف شده باشند، ولـي از نظر «علم وقف و ابتدا»، رابطه
لفظي محسوب نشود، مـانند عطـف در آيه 5 سوره حمد:
« اِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ اِيَّاكَ نَسْتَعِينُ »
در اين آيه گرچه جمله « اِيَّاكَ نَسْتَعِينُ » بر جمله « اِيَّاكَ
نَعْبُدُ » عطف شده است، ولي هيچ كدام از اين دو جمله، عامل اعراب جمله
ديگر نيست، زيـرا جملـه اول مستـأنفه است
و محلي از اعـراب نـدارد، و جمله دوم نيز عطف بـه جمـله مستـأنفه است
كه آن هم محلي از اعراب ندارد؛ پس مي گوييم : بين دو جمله
« اِيَّاكَ نَعْبُدُ » و « اِيَّاكَ نَسْتَعِينُ »
رابطه لفظي وجود ندارد، گرچه رابطه معنوي وجود دارد، زيرا كسي كه فقط خدا
را عبادت مي كند، يعني فقط بـراي خدا كاري انجام مي دهد، طبيعتاً بايد تنها
از او ياري بطلبد.
با اين توضيح درباره رابطه لفظي و معنوي، مي گوييم: بين دو كلام يا دو
عبارت از يك كلام يا دو لفظ از يك عبارت، يكي از چهار فرض زير متصور است:
1. نه رابطه لفظي وجود داشته باشد و نه رابطه معنوي.
2.رابطة معنوي وجود داشته باشد، ولي رابطه لفظي وجود نداشته باشد.
3.رابطة لفظي وجود داشته باشد، ولي رابطه معنوي وجود نداشته باشد.
4.هم رابطة لفظي وجود داشته باشد و هم رابطه معنوي.
فرض سوم، صرفاً يك فرض است و واقعيت خارجي ندارد، زيرا امكان ندارد بين دو
لفظ و عبارت از كلام، رابطه اعرابي وجود داشته باشد، ولي از نظر معنا و
موضوع، هيچ ارتباطي با هم نداشته باشند؛ بنابراين در عالم واقع، فقط فرض
هاي 1 و 2 و 4 تحقق دارند. وقف بين دو لفظ يا دو عبارت در نوع اول، وقف تام
است، مانند وقف بر كلمه« المُفْلِحُونَ» در پايان آية 5 سورة بقره؛ وقف
بين دو لفظ يا دو عبارت در نوع دوم، كافي است، مانند وقف بر « اِيَّاكَ
نَعْبُدُ » در سوره حمد؛ وقف بين دو لفظ يا دو عبارت در نوع چهارم، ممكن
است حسن باشد و ممكن است قبيح. اگر لفظ يا عبارت اول – كه بر آن وقف مي
شود- داراي دو خصوصيت باشد حسن است، وگرنه قبيح است. آن دو خصوصيت، عبارت
است از:
1.معنا دار بودن؛ يعني لفظ يا عبارت مفيد معنا باشد؛ همان چيزي كه آن را كلام مفيد ناميده اند كه صحيح است متكلم بر آن سكوت كند.
2.مقصود و مراد بودن؛ يعني بايد بتوانيم آن را به حساب خداوند بگذاريم و بگوييم: خداوند همين معنا را اراده كرده است.
به طور مثال، در
« اَلْحَمْدُلِلَّهِ رَبِّ الْعَالَميِنَ »
بين عبارت «اَلْحَمْدُلِلَّهِ» و كلمه « رَبِّ الْعَالَميِنَ »، رابطه لفظي و به تبع آن، رابطه معنوي وجود دارد، زيرا
« رَبِّ الْعَالَميِنَ » صفت براي «اَلله» است و اعراب صفت از موصوف است،
يعني همان اعراب موصوف را دارد؛ لذا چون «اَلله» مجرور است، «رَبِّ» نيز
مجرور است، ولي در عين حال كه بين « اَلْحَمْدُلِلَّهِ » و « رَبِّ
الْعَالَميِنَ » رابطه لفظي و معنوي وجود دارد، ولي وقتي بر «
اَلْحَمْدُلِلَّهِ » وقف كنيم، ملاحظه مي كنيم كه جمله « اَلْحَمْدُلِلَّهِ
» يك جمله كامل، متشكل از مبتدا و خبر و مفيد معناست؛ يعني «حمد، مخصوص
خداوند است»، و اين معنا قطعاً مورد قصد و نظر خداوند نيز هست.
پس وقف بر « اَلْحَمْدُلِلَّهِ »، وقف حسن است، اما در همين مثال، در نظر
بگيريد كه كسي بر «اَلْحَمْدُ» وقف كند، در اين صورت نيز بين «اَلْحَمْدُ» و
«لِلَّهِ» رابطه لفظي و معنوي وجود دارد، زيرا «لِلَّهِ» خبر براي «
اَلْحَمْدُ » است و مبتـدا عـامل رفـع در خبـر است، و از طـرفي ملاحظه مي
كنيم كه
« اَلْحَمْدُ » يك كلام مفيد و داراي معنا و مفهوم نيست، پس وقف بر آن، از نوع قبيح است.
پس مطالب فوق را اين گونه خلاصه مي كنيم:
اگر نه رابطه لفظي باشد و نه معنوي، وقف بين دو عبارت، تام است. اگر رابطه
معنوي باشد و لفظي نباشد، وقف بين آن ها از نوع كافي است. اگر هر دو رابطه
باشد، در صورتي كه عبارت اول، كلام مفيد و مورد قصد و اراده خداوند باشد:
وقف بر آن حسن، و اگر كلام مفيد نباشد و يا مقصود و مراد خدا نباشد، وقف بر
آن قبيح است
تعريف وقف، قطع و سكت
ديگري اصطلاح «وقف» در مقـابل «ابتـدا» قـرار دارد، ولي از آن جـا كـه
ايــن واژه در مقـابل «قطـع» و «سكت» نيز بـه كار مي رود، لازم است فرق آن
ها را بيان كنيم.
در بين متقدمان، غالباً كلمات قطع و سكت نيز به معناي وقفْ استعمال شده است؛ به طور مثال، از شعبي خبر صحيحي نقل شده است كه:
« اِذَا قَرَأْتَ: «كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ» فَلا تَسْكُتْ حَتَّي
تَقْرَأْ: «وَ يَبْقَي وَجْهُ رَبِّكَ ذُوالْجَلالِ وَ الاِكْرَامِ »
كه در اين جا «لاتَسْكُتْ» به معناي «لاتَقِفْ» است.
همچنين در عبارت داني آمده است:
يَلْزِمُ اَنْ يُقْطَعَ عَلَي الآيَةِ الَّتِي فِيهَا ذِكْرُ الْجَنَّةِ وَ
الثَّوَابِ و تُفْصَلُ مِمَّا بَعْدَهَا اِذْ كَانَ بَعْدَهَا ذِكْرُ
النَّارِ وَ الْعِقَابِ؛
لازم است كه بر آيه اي كه در آن از بهشت و پاداش، سخن است، وقف شود، تا بين
آن و آيه بعدش كه از آتش و عقاب سخن مي گويد فاصله بيفتد.»
ملاحظه مي كنيم ماده قطع و سكت به همان اصطلاحي وقف به كار رفته است، اما
متأخران، اصطلاح قطع و سكت را به معناي به كار مي برند كه لازم است به صورت
مختصر درباره آن ها نيز سخن بگوييم، تا معناي وقفْ كاملاً روشن شود.
«وقف» در اصطلاح، عبارت از قطع صدا از كلمه، مدت كوتاهي كه معمولاً در آن
نفس مي كشند، با قصد قرائت مجدد، و نه نيت اعراض، و اين نحو، هم در رأس
آيـات و هم در بين آن هـا مي تواند باشد، ولي در وسط كلمه يا جايي كه از
نظر رسم الخط، كلمه اي به كلمه اي ديگر متصل است، وقف وجود ندارد.
«سكت» عبارت است از قطع صدا توسط قاري، بدون آن كه نفس بكشد، و معمولاً مدت
آن كوتاه تر از زمان وقف است. بنابر روايت حفص از عاصم، چهار موضع در قرآن
مجيد به شرح زير سكته دارد:
1. آيه اول سوره كهف (1Cool، بعد از كلمه «عِوجَاً»؛
2. آيه 52 سوره يس (36)، بعد از كلمه «مَرْقَدِنَا»؛
3. آيه 27 از سوره قيامت (75)، بعد از كلمه «مَنْ»؛
4. آيه 14 سوره مطففين (83)، بعد از كلمه «بَلْ»؛
البته بعضي از قُرّا، اين موارد را به وقف خوانده اند و بعضي از قرا در مواضع ديگري نيز قائل به سكت هستند.
«قطع» در اصطلاح، عبارت است از ترك كردن قرائت قرآن، به منظور پرداختن به
امور ديگر. رأس آيات، مقاطع قرآن هستند، و لذا قطعْ بر رأس آيات رواست.
سعيد بن منصور در سنن خود از ابن ابي الهذيل روايت كرده است كه گفت:
«[صحابه] خوش نداشتند كه قسمتي از يك آيه را بخوانند و بقيه اش را رها
كنند.»
سيوطي مي گويد: سند اين خبر، صحيح است و عبدالله بن ابي هذيل، تابعي بزرگي است.
گرچه قطع قرائت در آخر آيات رواست، اما به نظر مي رسد كه اگر بعد از اتمام
يك موضـوع بــاشد بهتـر است. اهـل سنت از آن جـا كـه در نماز، بعـد ازحمـد،
خواندن يك سوره كامـل را واجب نمي داننـد، بلكـه خـواندن آياتي از قرآن را
كافي مي دانند، قـرآن كريم را به هـزار قسمت تقسيم كـرده و هر جا قصه يا
موضوعي تمام مي شود، روي آخـرين آيـه آن حرف «ع» مي نويسند كه نشانه ركوعات
است، و در هر ركعت از نماز يكي از قسمت ها را مي خوانند و به ركوع مي روند
و در نماز تراويح (كه هزار ركعت نماز مستحبي در شب هاي ماه رمضان است) در
هر ركعت، يك قسمت را مي خوانند، تا در پايان ماه رمضان، كل قرآن را در آن
نماز،قرائت كرده باشند.
صدای شیخ مصطفی اسماعیل،خیلی فوق العاده بود.این را هم بگویم که الان در
ایران،میل عمومی به طرف شیخ مصطفی اسماعیل است.یعنی قرای ما،حتما روی سبک
شیخ مصطفی اسماعیل تمرین دارند و روی دیگران کمتر.اعتقادم این است که این
حرکت،از مشهد و از دستگاه ما شروع شد.در تهران،هیچ کس غیر از عبدالباسط را
نمی شناخت.من یک وقت به تهران آمده بودم، فقط عبدالباسط مطرح بود.جاهای
دیگر هم که می رفتیم،فقط عبدالباسط را می شناختند.
ما در مشهد،نوار شیخ مصطفی اسماعیل را داشتیم.یکی از دوستانم می خواست به
مسافرت برود،من گفتم که هر چه توانستی نوار شیخ مصطفی اسماعیل پیدا کن و
بیاور.او هم رفت و چند نوار از نوارهای بسیار خوب شیخ مصطفی اسماعیل را
آورد.من آنها را به آقای مرتضی فاطمی-که در آن وقت نوارهای ما را تکثیر می
کرد دادم-تا تکثیرشان کند.او هم همین کار را کرد و نوارها را به این چند
نفری که از تهران آمده بودند داد.در نتیجه همه نوارها به طرف تهران سرازیر
گردید و شیخ مصطفی اسماعیل شایع شد. انصافا هم چیز عجیبی بود.نمی دانم
شما با صدای مصطفی اسماعیل آشنا هستید؟خیلی فوق العاده است.او سوره هود،
سوره بقره و آیات داوود و جالوت را خوانده بود که انصافا خیلی عالی و فوق
العاده بود.
غرض آنها را از رادیو پیدا می کردیم وبا زحمت می شنیدیم و دوست می داشتیم که قراء به اینجا بیایند.الحمدلله الان شماها
می آیید و ما استفاده می کنیم.
من قبلا چند نوار هم از این آقای شحات انور-که در رادیو پخش می کردند-شنیده
بودم.یکی از آنها آیه ای از سوره نسا است-"فلا تقعدوا معهم حتی یخوضوا فی
حدیث غیره"-که خیلی هم خوب خوانده شده است."
طبقه بندی: تلاوتهای صوتی و تصویری
برچسب ها: دانلود اوقاف مسابقات قرآن 1390
By Ashoora.ir & Night Skin
پیوندها
مطالب اخیر
برچسب ها
سایر امکانات
لوگوی دوستان
